عوامل موثر در ابتلا به بيماري سرطان مري و معده بین ترکمنها

باتوجه به شيوع بالاي سرطان مري در گلستان: نگاهي به برخي عوامل موثر در ابتلا به بيماري سرطان مري و معده گرگان-برخي بيماريها همچون سرطان مري و معده ازعوامل مرگ و مير بالا در سال بوده و عوامل خطر و محافظتي متعددي براي اين سرطان ها تصور شده که بررسي نقش آنها از جمله راهکارهاي موثر در کاهش ابتلاي به اين موارد است

به گزارش ايرنا و براساس يافته هاي علمي دربروز بيماري سرطان مري با ميزان مرگ و مير بالا و سرطان معده به علت شيوع بسيار در دنيا عوامل زمينه ساز متعددي از قبيل تغذيه، ژنتيک و عوامل محيطي در اتيولوژي اين بيماري ها مطرح مي باشد.
از سوي ديگر کاهش ميزان کلي ابتلا به اين بيماري ها در طي سالهاي اخير اين اميدواري را در جامعه پژشکي و تحقيقاتي ايجاد کرده که بتوان عوامل محيطي موثر در ايجاد آنها را اصلاح کرده و موارد ابتلا را نيز کاهش داد.
در اين زمينه استان گلستان درخصوص سرطان مري رتبه اول کشور و جهان را دارد و به گفته مسوول پروژه تحقيقات سرطان مري در استان اين درحالي است که طي 30سال اخير اين روند کاهش داشته است.
دکتر "رضا ملک زاده" با بيان اينکه شيوع سرطان مري در گلستان و بخصوص در شرق اين استان نسبت به غرب آن بيشتر است، اضافه کرد: در شرق استان ميزان شيوع به حدود 45 در هر صد هزار نفر و در غرب استان به 20 در هر صد هزار نفر در سال مي رسد.
به گفته وزير پيشين بهداشت کشور، در استان گلستان به طور متوسط هر سال 300 مورد ابتلا به سرطان مري داريم.
از سوي ديگر از نظر بروز سرطان هاي مري و معده طبق گزارش ثبت سرطان مبتني بر جمعيت استان گلستان طي سال 1385بروز استاندارد شده سني سرطان مري 40/9در صدهزار نفر و در سرطان معده 21/7در صد هزار نفر بود که در دو جنس به عنوان دو سرطان اول منطقه شناخته شده اند.
به گفته پزشکان عوامل خطر متعددي در ايجاد سرطان هاي مري و معده نقش دارند که مصرف تنباکو، نوشيدن مشروبات الکلي، کمبود ويتامين ها و عناصر کمياب، نوشيدني هاي داغ و آلودگي فراورده هاي خوراکي با مواد سرطان زايي از قبيل نيتروزآمين ها و سموم قارچي در ايجاد سرطان مري بسيار مورد توجه است.
همچنين در سرطان معده دخالت عواملي مانند رژيم غذايي، مواد شيميايي برونزاد، عوامل سرطان زاي توليد شده در دستگاه گوارش، عوامل ژنتيکي و عوامل عفوني مشخص شده است.
در اين زمينه دکتر"شهريار سمناني" رييس دانشگاه علوم پزشکي گلستان با بيان اينکه گلستان از ديرباز به عنوان قطب سرطان مري در دنيا و کشور مطرح بوده است، به خبرنگار ايرنا مي گويد: 30 سال پيش شيوع سرطان مري در استان به 150 در هر صد هزار نفر مي رسيد اما اکنون اين ميزان به 25 در هر صد هزار نفر کاهش يافته است.
به گفته وي با اين حال و با وجود کاهش چشمگير شيوع سرطان مري در استان گلستان اما باز هم اين نوع سرطان در استان بيشترين ميزان شيوع را در دنيا و کشور دارد.
وي همچنين با هشدار نسبت به افزايش شيوع سرطان هاي روده بزرگ ، لنفاوي و پستان در استان تصريح مي کند: اين نوع سرطان ها در استان رو به افزايش است.
به گفته دکتر سمناني يکي از علت هاي افزايش اين بيماري ها استفاده از غذاهاي آماده ، مصرف زياد غذاهاي سرخ شده و کباب شده و عدم تحرک است.
گفتني است شيوع بالاي اين نوع سرطان ها در استان گلستان جمعي از اساتيد و محققان دانشگاه علوم پزشکي را بر آن داشت تا مطالعه اي در زمينه عوامل موثر در ابتلاي به اين بيماري انجام دهند.
پژوهشگران اين طرح مطالعات خود را به نقش سختي آب آشاميدني در کاهش خطر مرگ ناشي از سرطان هاي مري و معده متمرکز کردند.
برمبناي اين کار مطالعاتي که در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي گرگان نتايج آن بيان شده است، سختي آب مربوط به کاتيون هاي منيزيم، کلسيم، استرانسيوم، آهن و يون هاي ديگر مي باشد که با آنيون هاي بي کربنات، کربنات، سولفات و کروز به صورت محلول در آب وجود دارند.
از لحاظ علمي سختي کل آب عبارت از سختي موقت يا سختي کربناتي به اضافه سختي دانم يا غيرکربناتي است.
در اين خصوص گفتني است که طبق دستورالعمل هاي مجمع اروپايي و نيز استاندارد موسسه تحقيقات استاندارد ايران حداکثر مطلوب سختي آب mg/l 150 برحسب کربنات کلسيم و حداکثر مجاز آن 500 mg/l مي باشد.
نتيجه اين مطالعه که از سوي دکتر شهريار سمناني، دکتر سيما بشارت، دکترعلي عربعلي، دکتر عباسعلي کشتکار، دکتر غلامرضا روشندل، دکتر نفيسه عبدالهي و ناصر بهنام پور از اساتيد و محققان دانشگاه علوم پزشکي و مرکز تحقيقات گوارش و کبد گلستان ، گرگان انجام شد، نشان داد که سختي آب آشاميدني در سطح اکولوژيک بر بروز سرطان مري و معده در مناطق شهري استان گلستان تاثيري ندارد.
همچنين براساس يافته هاي اين مطالعه آب آشاميدني مناطق شهري استان از آب هاي سبک و نسبتا سخت بوده و در محدوده استاندارد تعريف شده براي آب آشاميدني قرار دارد و ارتباط معني داري بين ميزان سختي آب آشاميدني و ميزان بروز سرطان هاي مري و معده در مناطق مختلف استان وجود ندارد.
در خصوص روش انجام اين مطالعه نيز گفتني است که با مطالعه اکولوژيک از نمونه هاي جمع آوري شده از منابع آب آشاميدني کليه مناطق شهري گلستان ميانگين سختي آب محاسبه و مورد استفاده قرار گرفت و نيز 264نفر از بيماران مبتلا به انواع سرطان هاي مري و معده مناطق شهري استان که از ايتداي سال 83تا پايان سال 84 تشخيص داده شده بودند وارد مطالعه شدند.
اطلاعات بيماران از قبيل سن، جنس، محل سرطان، نوع آسيب شناسي تومور و آدرس محل سکونت بررسي و سپس بيماران ساکن شهرهاي مختلف و روستاها از يکديگر تفکيک شدند و همچنين جمعيت ساکن در هر شهر به تفکيک سن و جنس موردبررسي قرارگرفت.
اما براي تکميل اين مطلب بدنيست نگاهي به اين نوع سرطان ها و راههاي درمان آن داشته باشيم.
سرطان مري عبارت است از هجوم سلولهاي سرطاني به ناحيه مري که باعث تنگ شدن محل عبور غذا از مري به معده مي‌شود، اين امر باعث اشکال در بلع غذا و اختلال حرکتي عضله صاف مري و در نهايت باعث اختلال در هضم غذا مي‌شود.
وقوع سرطان مري را به خوردن مواد کارسينوژن مثل نيتريتها ، مخدرهاي دود شده ، سموم قارچي در سبزيجات ترش شده و نيز آسيب مخاطي ناشي از حبوبات فيزيکي طويل المدت نظير چاي داغ ، تنگيهاي ناشي از تشعشع و آشالازي (اختلال حرکتي عضله مري) هم نسبت داده‌اند.
علايم کلي اين بيماري در قسمت عمده بيماران ديسفاژي پيشرونده (اشکال در بلع) به صورت کاهش وزن در مدت کوتاه مي‌باشد، اشکال در بلع ابتدا مربوط به مواد غذايي جامد است و به تدريج پيشرفت نموده مشمول غذاهاي نيمه جامد و حتي مايع نيز مي‌گردد.
احساس توده و برجستگي در گلو و بلع دردناک، درد انتشار يابنده به سينه يا پشت، رگورژيتاسيون (بالا آمدن غذاي هضم شده بدون زور و فشار) غذاي هضم نشده همراه با تنفس بدبو و به دنبال آن سکسکه که ممکن است با استفراغ و پنوموني آسپيراتيو (التهاب لايه‌هاي ريه) همراه باشد، از ديگر علائم اين بيماري است.
تشخيص در 95 درصد موارد بوسيله نمونه برداري از بافت زنده (وفاگوستروئودنوسکوپي همراه با بيوپسي داده مي‌شود.
ساير روشهاي تشخيصي شامل برونکوسکوپي ، مدياستينوسکوپي ، اسکن توموگرافي کامپيوتري قفسه صدري و شکم مي‌باشد که در صورت وسعت و گسترش تومور به مدياستن و عقده‌هاي لنفاوي پاراآئوتيک انجام مي‌شود.
بسياري از پزشکان معالجه خود را منحصر به کنترل بيماري مي‌نمايند، جراحي تمام تومور (ازوفاکتومي) تنها در 40 درصد موارد ميسر بوده و سلولهاي تومورال باقيمانده کرارا در حاشيه ناحيه بريده شده ، وجود دارند.
همچنين اقدامات درماني مشتمل بر شيمي چند دارويي ، راديوتراپي به عنوان راه درماني اوليه است.
در خصوص سرطان معده نيز گفتني است معده يکي از اعضاي موجود در شکم و بخشي از دستگاه گوارش است و مثل هر يک از اعضاي ديگر بدن مستعد ابتلا به سرطان است.
پس از اينکه غذا جويده و بلعيده شد، از طريق لوله‌اي به نام مري، از دهان وارد معده مي‌شود معده عضوي کيسه مانند و داراي 5 قسمت مختلف است که ترشحات مختلفي براي هضم اوليه غذا ترشح مي‌کند.
سرطان در هر کدام از اين مناطق پنج‌گانه ممکن است شروع شود و گاهي علائم و ميزان بهبودي برحسب محل ابتلا متفاوت است.
داخلي‌ترين لايه، لايه ي مخاطي ناميده مي‌شود و اکثر سرطان‌هاي معده نيز از اين قسمت شروع مي‌شود، هر چه سرطان به بافت‌هاي زيرين نفوذ کند، احتمال بهبودي نيز کاهش مي‌يابد.
در اين خصوص رئيس مرکز تحقيقات بيماري هاي گوارش و کبد تهران مي گويد: تحقيقات انجام شده در کشور نشان مي دهد که مصرف چاي داغ تا 10 برابر ميزان ابتلا به سرطان مري را افزايش مي دهد.
به گفته دکتر ملک زاده ارتباط چاي داغ با سرطان مري قطعي است .
اين فوق تحصص گوارش اضافه کرد: عدم مصرف ميوه و سبزي، رعايت نکردن بهداشت دهان و دندان و استفاده از غذاهاي مانده و مصرف سيگار و ترياک از ديگر مواردي است که خطرابتلا به سرطان مري را در افراد افزايش مي دهد.
از سوي ديگر سرطان معده عبارت‌ است‌ از رشد خارج از کنترل‌ سلول‌هاي‌ بدخيم‌ در معده‌ و از دسته سرطان‌هايي است که طي ساليان و به آرامي ‌رشد مي‌کند، ولي قبل از اينکه سرطان به معناي واقعي ايجاد شود، تغييراتي در لايه‌هاي معده ايجاد مي‌شود.
متأسفانه در اين بيماري در مراحل ابتدايي علائم چنداني ديده نمي‌شود و شايد به همين دليل، سرطان معده در مراحل ابتدايي به سختي تشخيص داده مي‌شود.
از علائم شايع سرطان معده مي‌توان به کاهش اشتها و کاهش وزن، درد معده، علائم مبهم سوء‌هاضمه مانند آروغ زدن، ‌احساس پري معده حتي پس از خوردن مقادير اندک غذا، تهوع و استفراغ، سوزش سردل و علائم شبيه به زخم معده اشاره کرد.
عفونت با نوعي باکتري به نام«هليکو باکتر پيلوري» نيز منجر به زخم و التهاب معده مزمن مي‌شود، البته بسياري از افرادي که اين ميکروب را با خود دارند، هيچ‌گاه به سرطان معده مبتلا نمي‌شوند.
همچنين کشيدن سيگار، مصرف الکل و سابقه جراحي روي معده که قبلاً به منظور کنترل زخم انجام شده باشد، از ديگر دلايل ابتلا به اين بيماري مي باشد.
خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا)

آزمایش خون

 

 

 

BLOOD TEST REFERENCE RANGE CHART
Test	Reference Range (conventional units*)
17 Hydroxyprogesterone (Men)	0.06-3.0 mg/L
17 Hydroxyprogesterone (Women) Follicular phase	0.2-1.0 mg/L
25-hydroxyvitamin D (25(OH)D)	8-80 ng/mL
Acetoacetate	<3 mg/dL
Acidity (pH)	7.35 - 7.45
Alcohol	0 mg/dL (more than 0.1 mg/dL normally indicates intoxication) (ethanol)
Ammonia	15 - 50 µg of nitrogen/dL
Amylase	53 - 123 units/L
Ascorbic Acid	0.4 - 1.5 mg/dL
Bicarbonate	18 - 23 mEq/L (carbon dioxide content)
Bilirubin	Direct: up to 0.4 mg/dL Total: up to 1.0 mg/dL
Blood Volume	8.5 - 9.1% of total body weight
Calcium	8.5 - 10.5 mg/dL (normally slightly higher in children)
Carbon Dioxide Pressure	35 - 45 mm Hg
Carbon Monoxide	Less than 5% of total hemoglobin
CD4 Cell Count	500 - 1500 cells/µL
Ceruloplasmin	15 - 60 mg/dL
Chloride	98 - 106 mEq/L
Complete Blood Cell Count (CBC)	Tests include: hemoglobin, hematocrit, mean corpuscular hemoglobin, mean corpuscular hemoglobin concentration, mean corpuscular volume, platelet count, white Blood cell count Please click each to view an individual test value.
Copper	Total: 70 - 150 µg/dL
Creatine Kinase (CK or CPK)	Male: 38 - 174 units/L Female: 96 - 140 units/L
Creatine Kinase Isoenzymes	5% MB or less
Creatinine	0.6 - 1.2 mg/dL
Electrolytes	Test includes: calcium, chloride, magnesium, potassium, sodium Please click each to view an individual test value.
Erythrocyte Sedimentation Rate (ESR or Sed-Rate)	Male: 1 - 13 mm/hr Female: 1 - 20 mm/hr
Glucose	Tested after fasting: 70 - 110 mg/dL
Hematocrit	Male: 45 - 62% Female: 37 - 48%
Hemoglobin	Male: 13 - 18 gm/dL Female: 12 - 16 gm/dL
Iron	60 - 160 µg/dL (normally higher in males)
Iron-binding Capacity	250 - 460 µg/dL
Lactate (lactic acid)	Venous: 4.5 - 19.8 mg/dL Arterial: 4.5 - 14.4 mg/dL
Lactic Dehydrogenase	50 - 150 units/L
Lead	40 µg/dL or less (normally much lower in children)
Lipase	10 - 150 units/L
Zinc   B-Zn	70 - 102 µmol/L
Lipids:
Cholesterol	Less than 225 mg/dL (for age 40-49 yr; increases with age)
Triglycerides	10 - 29 years	53 - 104 mg/dL
	30 - 39 years	55 - 115 mg/dL
	40 - 49 years	66 - 139 mg/dL
	50 - 59 years	75 - 163 mg/dL
	60 - 69 years	78 - 158 mg/dL
	>  70 years	83 - 141 mg/dL
Liver Function Tests	Tests include bilirubin (total), phosphatase (alkaline), protein (total and albumin), transaminases (alanine and aspartate), prothrombin (PTT) Please click each to view an individual test value.
Magnesium	1.5 - 2.0 mEq/L
Mean Corpuscular Hemoglobin (MCH)	27 - 32 pg/cell
Mean Corpuscular Hemoglobin Concentration (MCHC)	32 - 36% hemoglobin/cell
Mean Corpuscular Volume (MCV)	76 - 100 cu µm
Osmolality	280 - 296 mOsm/kg water
Oxygen Pressure	83 - 100 mm Hg
Oxygen Saturation (arterial)	96 - 100%
Phosphatase, Prostatic	0 - 3 units/dL (Bodansky units) (acid)
Phosphatase	50 - 160 units/L (normally higher in infants and adolescents) (alkaline)
Phosphorus	3.0 - 4.5 mg/dL (inorganic)
Platelet Count	150,000 - 350,000/mL
Potassium	3.5 - 5.0 mEq/L
Prostate-Specific Antigen (PSA)	0 - 4 ng/mL (likely higher with age)
Proteins:
Total	6.0 - 8.4 gm/dL
Albumin	3.5 - 5.0 gm/dL
Globulin	2.3 - 3.5 gm/dL
Prothrombin (PTT)	25 - 41 sec
Pyruvic Acid	0.3 - 0.9 mg/dL
Red Blood Cell Count (RBC)	4.2 - 6.9 million/µL/cu mm
Sodium	135 - 145 mEq/L
Thyroid-Stimulating Hormone (TSH)	0.5 - 6.0 µ units/mL
Transaminase:
Alanine (ALT)	1 - 21 units/L
Aspartate (AST)	7 - 27 units/L
Urea Nitrogen (BUN)	7 - 18 mg/dL
BUN/Creatinine Ratio	5 - 35
Uric Acid	Male	2.1 to 8.5 mg/dL (likely higher with age)
	Female	2.0 to 7.0 mg/dL (likely higher with age)
Vitamin A	30 - 65 µg/dL
WBC (leukocyte count and white Blood cell count)	4.3-10.8 × 10^3/mm^3
White Blood Cell Count (WBC)	4,300 - 10,800 cells/µL/cu mm

www.bloodbook.com/ranges.html#6.0-8.4

اصول چرخاندن محل تزریق انسولین

  اگر شما سه و یا چهار بار در روز انسولین تزریق می کنید یک ایده خوب این است که محلهای تزریق را بچرخانید(عوض کنید.)

تزریق به مکان قبلی به دفعات زیاد، می تواند باعث برآمدگی های سفت و یا تراکم چربی زیاد شود که پیشرفت می کند. این برآمدگی ها فقط ناصاف نیستند، همچنین می توانند روش جذب انسولین را جهت حفظ سطح هدف گلوکز خون تغییر دهند و تزریق را هم دردناک تر کنند.

دو روش برای چرخاندن مناسب محل تزریق:

۱: هر روز همان مکان قبلی در آن ساعت خاص

۲: چرخاندن با هر بار تزریق انسولین

۱: همان زمان – همان مکان قبلی:

انسولین با توجه به اینکه به کدام ناحیه تزریق میشود با سرعتهای متفاوت جذب میشود بنابراین بهتر است بطور پیوسته همان مکان بدن استفاده شود برای تزریق روزانه در هر بار. برای مثال: دوز وقت ناهار خود را تزریق نکنید به شکم روز دوشنبه و یا به ران روز سه شنبه. اگر شما ران را برای تزریق عصرانه انتخاب کرده اید سپس ادامه دهید به استفاده از ساق برای تزریق عصرانه

اکثر میزان انسولین وارد خون میشود

-  سریعترین راه از راه شکم

-  کمی آرام از راه بازوها

-  حتی آرام تر از راه پاها

-  آرامترین روش جذب انسولین باسن است

این یک ایده خوب است که دوز وقت ناهار و صبحانه به شکم تزریق شود مگر اینکه پزشک شما چیز دیگری بگوید

چون شما می خواهید طولانی اثر کنید تاثیر تدریجی را و تمام احتیاجات شبانه را پوشش دهید.

اگر شما دو نوع انسولین را با هم مخلوط می کنید می توانید به داخل شکم، بازو، ران و یا باتکس تزریق کنید.

۲: همان یک عمل تزریق را بچرخانید و یا تعویض کنید:

بمنظور جلوگیری از پدید آمدن و پیشرفت برآمدگی های سفت و تراکم چربی مهم است که به نقاط مختلف یک مکان رایج در بدن تزریق کنید. نقاط تزریقی داخل بازو را تغییر دهید. برای مثال اگر شما انسولین عصرتان را به ران تزریق می کنید سعی کنید از ران راست یک عصر استفاده کنید و از ران چپ عصر دیگر. ممکن است متوجه شوید که مفید است روی شکم خود عکس یک ساعت را بکشید که آن کمک می کند به حفظ تزریق به مکانی با حداقل پهنای یک انگشت.

اگر شما چهار بار در روز تزریق می کنید و تمام تزریق ها در شکم است به شکم تان نگاه کنید و تصویر ظهر زیر دکمه شکم (ناف) جای اولین تزریق ساعت دوازده ظهر – تزریق دوم ساعت یک ظهر – پس تزریق سوم ساعت دو بعداظهر و تزریق چهارم روی ساعت سه بعدازظهر. شما به ساعت ۱۲ ظهر بر نخواهید گشت مگر ۴ روز دیگر، طوریکه به مدت ۴ روز به آن مکان استراحت داده اید. (به آن نقطه)

نکات برجسته برای چرخاندن محلهای تزریق: با دکترتان مشورت کنید و سطح گلوکز خونتان را به دقت چک کنید. بار دیگر شما و پزشکتان یاد می گیرید که محلهای تزریق به شما بهترین سطح کنترل قندخون را می دهد در تعداد دفعات مختلف در روز. نزدیک به ناف تزریق نکنید بافت آنجا سفت است پس جذب انسولین پیوسته و یکنواخت نیست. به همین دلیل نزدیک محل زخم ها و اسکارهای قبلی هم تزریق نکنید. اگر شما بازو را جهت تزریق انتخاب کرده اید تزریق را فقط در ناحیه عقبی بیرونی آن انتخاب کنید (جایی که بیشترین چربی است)

وقتی که خودتان تزریق می کنید سخت است که بازو را به طرف بالا بکشید سعی کنید بازو را رو بروی در یا دیوار فشار دهید. اگر به ران تزریق می کنید به قسمت داخلی ران تزریق نکنید زیرا حین راه رفتن رانها به یکدیگر مالیده میشود و جای تزریق زخم میشود. به ناحیه ای تزریق نکنید که موقع ورزش از آن استفاده میکنید. چون ورزش جریان خون آن ناحیه را زیاد می کند و آن می تواند مدت زمان جذب انسولین را زیاد کند. بیشتر از آن مدتی که به آن نیاز دارید خلق عادت نکنید.

ممکن است بنظر آسان بیاید که یک محل را پیدا کنید که صدمه نبیند و همیشه تزریق را به آن قسمت انجام دهید. (این کار را نکنید) چون نتیجه می تواند تورم و برآمدگی ناخوشایند باشد. شما با انتخاب یک سرسوزن بلند می تواند درد را کاهش دهید و مقایسی که برای شما درست است هر هفته یا دو هفته محل جدید تزریق را پیدا کنید. از یک ناحیه برای حداقل یک هفته استفاده کند تا از تغییرات زیاد قند خون جلوگیری کند. محلهای راست به چپ بدنتان را جایی که به محلهای تزریق، تزریق می کند بچرخانید.

انتخاب محل تزریق: مهم ترین محل تزریق شکم است. عقب و بالای بازوها – بالای باتکس یا هیپ و قسمت بیرونی ران ها.

این مکانهای بهترین محلهای تزریق هستند به دو دلیل: – آنها یک لایه از چربی دارند که فقط زیر پوست است برای جذب انسولین. اعصاب زیادی ندارد به این معنی که تزریق را راحت تر میکند نسبت به دیگر جاهای بدن

آنها باعث میشوند که تزریق به بافت زیرجلدی راحت تر شود جایی که تزریق انسولین سفارش شده است. بسته به نوع بدن شما، خواهید یافت که محلهای تزریق مشخص بهتر از دیگر مکانها کار میکند.

بعضی از مردم تزریق به شکم را ترجیح می دهند چون بهتر جذب میشود. اما تزریق هر روز به شکم درست نیست بخصوص برای بچه های جوان و یا افراد خیلی لاغر و یا افرادی که ماهیچه های خیلی سفت دارند بطوریکه حتی نمی توانند نیم اینچ چربی را فشار دهند. جهت انتخاب محل تزریق با پزشک مشورت کنید زیرا این برای شما بهتر است. پزشک شما هر دو مورد را مد نظر دارد هم جذب انسولین را و هم چرخاندن محل را.

جذب انسولین:

بدن شما بسته به محل تزریق بطور متفاوت انسولین را جذب میکند. انسولین وقتی که به داخل بافت زیر جلدی شکم تزریق میشود سریع جذب میشود و گاهی با سرعت کمتر در بالای بازوها و باتکس و هیپ

شما می توانید از اختلاف در میزانهای جذب انسولین برای طرح ریزی اینکه تصمیم بگیرید انسولین را به کجا تزریق کنید استفاده کنید.

برای مثال: در نخستین وهله انسولین سریع اثر میتواند درست قبل از صرف غذا و یا درست بعد از صرف غذا جهت سودمندی میزان جذب سریع، به شکم تزریق شود.

انسولین NPH می تواند تزریق شود به جاهای مختلف مثل بازوها، ران ها یا باتکس تا سودمندی میزان جذب آرام تر حفظ شود در حالیکه شما خوابیده اید. (تمرین و تحرک می تواند در میزان جذب تاثیر بگذارد).

اگر شما می خواهید بسکتبال بازی کنید یک ناحیه ای را انتخاب کنید بالاتر از جایی که می خواهید شوت یا دریبل را انجام دهید. زیرا تزریق به آن نواحی می توان میزان جذب را افزایش دهد.

اگر شما می خواهید ورزش کنید بعد از تزریق انسولین حداقل ۴۵ دقیقه صبر کنید سپس ورزش کنید.

مشکلات یک تزریق معمولی:

- خونریزی در محل تزریق

- نشت انسولین در محل تزریق

-  سفت و چسبناک شدن وسیله یا ابزار تزریق

-  صدمات پوست در محل تزریق

خونریزی در محل تزریق:

وقتی که شما انسولین را تزریق می کنید پدیدار شدن میزان کمی خون در محل تزریق ایرادی ندارد و این خونریزی بخاطر سرنگی است که یک رگ خونی را سوراخ می کند که این شکل با فشار دادن انگشت در محل تزریق یا گذاشتن گلوله پنبه ای بر طرف میشود.

همچنین محل تزریق را پس از تزریق مالش ندهید. فشار انگشت برای جلوگیری از گوفتگی (فشار آرام) حفظ کنید.

اگر کوفتگی ایجاد شد (کبودی) دوباره از آن محل تزریق استفاده نکنید تا کوفتگی از بین برود.

اگر شما بطور مکرر شاهد خونریزی بعد از تزریق هستید احتمالاً تزریق را نادرست انجام می دهید یا اینکه یک مشکل پزشکی دارید. با پزشک خود در این مورد مشورت کنید تا مدام شاهد خونریزی از محل تزریق هستید.

رسیدن به یک تزریق راحت:

اکثر تزریق ها صدمه ای نمی رسانند اما اگر بطور مداوم درد را تجربه می کنید سعی کنید:

۱) با پزشک خود مشورت کنید تا اطمینان حاصل کنید که تکنیک تزریق تان درست است.

۲)  منتظر بمانید تا الکل بطور کامل از سطح پوست خشک شود قبل از تزریق

۳)  مطمئن باشید که نیدل بعد از برداشتن کادر خم شده است. کاور پایه با اولین حرکت برداشته شود.

۴)  انسولین را تزریق کنید وقتی که اتاق است. انسولین سرد صدمه می زند

۵)  سطول تزریق ماهیچه ها را شل و ریلکس نگه دارید.

۶)  هرگز از یک نیدل بیش از یکبار استفاده نکنید. استفاده مجدد از یک نیدل می تواند نیدل را خم کند یا اینکه کند کند سرسوزن را در حالیکه درد را هم افزایش می دهد .

۷)  از پزشک خود سوال کنید که آیا می توانید میزان کمتری انسولین تزریق کنید (با تعداد دفعات بیشتر)

۸)  سریع پوستتان را سوراخ کنید اگر برایتان سخت است از یک تزریق کنند اتوماتیک که نیدل را در پوست وارد می کند استفاده کنید. مثل BD

9)  حین تزریق عضله را بالا نکشید و تزریق را به داخل پوست خم شده انجام ندهید.

۱۰) با پزشکتان مشورت کنید در مورد استفاده از یک نیدل متفاوت و در مورد تزریق به قسمتهای مختلف آن

۱۱) اگر شما از یک خودکار و یا انسولین استفاده می کنید بعد از اینکه آن را از محل تزریق برداشتید تمام دوز انسولین مورد نیاز را دریافت نکرده اید برای اطمینان از اینکه دوز کامل را دریافت کرده اید حداقل ۵ ثانیه بعد از تزریق منتظر بمانید قبل از اینکه نیدل را بردارید برای دوزهای ۲۵ واحد و یا بیشتر ۱۰ ثانیه منتظر بمانید یا وقتی که نیدل های شماره ۳۰ و یا ۳۱ را استفاده کنید همین کار را بکنید.

نشت یا لیک انسولین در محل تزریق:

اگر بعد از تزریق انسولین، شاهد نشت انسولین از محل تزریق هستید با پزشک مشورت کنید در مورد استفاده از یک نیدل بلندتر یا استفاده از محل تزریق متفاوت. شاید شما پوست تان را بطور مناسب بالا نکشیده اید. قبل از برداشتن نیدل از پوست اطمینان حاصل کنید که پوست را ول کرده اید (دیگر به آن فشار نیاورید)

چسبندگی وسیله تزریق:

اگر وسیله تزریق شما چسبیده شده است یا اینکه سفت است که به پیستون بی دریچه فشار آورید می تواند مربوط باشد به مقادیر کمی از انسولین که تزریق های قبلی مانده است. راه حل: هرگز از نیدل های تزریقی مجدد استفاده نکنید.

دشواری در تزریق انسولین راه حل: اگر شما از انسولین نیمه شکاف استفاده می کنید مطمئن باشید که بطور کامل تکان داده اید.

راه حل: انسولین را نزدیک به زمان تزریق بکشید.

صدمات پوست در محلهای تزریق: گاهی اوقات در محل های تزریق بخاطر تغییرات چربی زیر پوست بی نظمی در پوست رخ می دهد.

این تغییرات سه نوع هستند. ۱- هیپترتروفی چربی      ۲- آتروفی چربی        ۳- اسکار چربی

هیپروتروفی چربی: نام دیگرش لیپوهیرتروفی است یا هیپرتروفی انسولینی. ظاهر نرم اغلب برآمدگی هایی شبیه به انگور در محل های تزریق. این شرایط غیرمعمول می تواند ایجاد شود در بعضی افراد بخاطر تغییرات طبیعی انسولین (یکی از آنها رشد چربی است) یا بخاطر استفاده مجدد از نیدل مصرفی.

بمنظور جلوگیری از پیشرفته هیپرتروفی، محل های تزریق را عوض کنید و از نیدل مصرف شده قبلی دیگر استفاده نکنید.

آتروفی چربی: نام دیگرش لیپوآتروفی، کاهش چربی زیر پوست است. این شرایط نادر اتفاق می افتد، بصورت یک فرورفتگی در پوست و یک ترکیب سفت و محکم دارد.

اسکار چربی:

لیپوهیتروفی ایجاد میشود وقتی که به تعداد دفعات زیاد در یک محل تزریق می کنید یا وقتی که از نیدل قبلی استفاده می کنید. بمنظور جلوگیری از لیپواستیروفی:

 ۱- محل های ازریق را عوض کنید.

۲- جاهای تزریق به داخل یک مکان را عوض کنید.

۳- جاها را عوض کنید. (چپ ساعت) از بدنتان را جایی که تزریق می کنید به محل های تزریق هستید در دوبار تزریق از یک سرنگ جدید استفاده کنید. بعضی از مردم می فهمند که درد کمتری را تجربه می کنند وقتی که توصیف را به داخل برآمدگی ها یا فرورفتگی ها انجام می دهند. (که اغلب بر می گردد به لیپوس یا چربی) نسبت به زمانی که به بافت سالم تزریق می کنند. شما هرگز نباید به داخل چربی تزریق کنید چون انسولین بخوبی جذب نمی شود یا در واقع ممکن است احتیاج داشته باشید که دو برابر تزریق کنید به داخل چربی تا از یک بار تزریق به بافت سالم را داشته باشد. چربی ها اغلب آسانتر احساس می شوند (لمس می شوند) تا اینکه دیده شوند. بنابراین محل های تزریق را مرتب با دست لمس کنید. اگر به چیزی مثل برآمدگی، فرورفتگی یا حالت اندازه ای شده برخوردید به پزشکتان بگویید و محل تزریق را عوض کنید.

تزریق در موارد صدمات بینایی:

اگر شما یک شکل بینایی دارید با تزریق دوز صحیح انسولین می تواند تضاد داشته باشد. پیشنهادات زیر می تواند کمک کمتری باشد برای اطمینان از اینکه دوز مناسب تزریق شده است. اگر صدمه بینایی خفیف است، استفاده از یک خودکار تزریق برای شما آسانتر از استفاده از سرنگ است زیرا دوز سنجیده میشود به داخل خودکار و مقایسی برای خواند وجود ندارد. با پزشکتان صحبت کنید که آیا خودکار برای شما مناسب است یا سرنگ.

اجازه دهید به یکی از اعضای خانواده تان تا سرنگ را برای شما بکشد مطمئن باشید که آن فرد آموزش دیده است در مورد اینکه چگونه انسولین را بکشد از پرستار آموزش دهنده دیابت حتی اگر بینایی شما هنوز به حد کافی خوب هست. باز هم آنها را تشویق کنید که این آموزش ها را ببیند. یک مراقبت گر داشته باشید که از اعضای خانواده شما باشد که دوباره سرنگهای شماره قبل از تزریق چک کند تا مطمئن شود که به اندازه کافی انسولین کشیده اید.

تزریق انسولین تان را بخاطر بیاورید:

برای مردمی که تزریق روزانه انسولین انجام می دهند غیر معمول نیست که فراموش کنند که آیا یک دوز از تزریق شان را انجام داده اند. فراموش یک دوز میتواند روی سطح گلوکز خون و روی سلامتی فرد تاثیر بگذارد. جهت کمک به یادآوری، شما می توانید تزریق های انسولین تان را در یک دفتر ثبت کنید. شما می توانید زمان تزریق ها – مکان تزریق ها و نوع انسولین تزریقی را یادداشت کنید. شما می توانید برای خودتان یک یادداشت یا یک دفترچه جیبی سایز بندی شده به میزان گلوکز خون روزانه را طراحی کنید.